Yalan, insanoğlunun en büyük zaafı herhalde. Küçük küçük başlayan, sonra hayatımızın ayrılmaz bir parçası olan zamanla kontrolden çıkan bir şey. Başta biz onu söyleriz, ona yön verdiğimizi zannederiz. Ama zamanla aslında onun bize yön verdiğini fark ederiz. Hatta öyle bir şeydir ki o, biz onu söylemeyiz bile, o kendiliğinden oluşur. Gerek küçük, gerek büyük, gerek beyaz, gerek pembe yalan hep vardır. Evet yalan hep vardır bugün bile etrafımıza baktığımızda, gerçekten görmek istediğimizde görebiliriz o yalanları. Ama istemeyiz görmeyi, daha da sıkı yumarız gözlerimizi. Hep etrafımızdakileri gerçek sayarız. Aslında çok yalan olanları çok gerçek yaparız. Hak etmezler bunu ama biz hep yanlışı seçeriz. Hep yüceltiriz, hep en karmaşık yaparız en basit olanları. En karmaşık yaptığımız en basitleri büyütürüz gözümüzde ve asla layık olamayacakları boyutlarda değer veririz onlara. Evet yalan insanoğlunun en büyük zaafı belki ama yalan içinde yaşamak kesinlikle daha büyük bir zaaf. Daha vazgeçilmez, daha can acıtıcı ve daha kolay.